Byliśmy ze sobą ponad 18 lat. Wspominam dziś ten zimowy dzień, gdy ją pierwszy raz poznałem. To było u mojej babci. Tak…poznaliśmy się właśnie wtedy.  Miałem wtedy 14 lat. Właśnie wtedy, mimo młodego wieku jej skosztowałem, oczywiście po kryjomu przed rodzicami. Pamiętam jej rozkoszny smak, taki delikatny, a zarazem mocny, taki jak by znajomy, ale i obcy. Nasza znajomość i częstotliwość spotkań wzrosła, gdy wyprowadziłem się z domu w wieku 19 lat. Wtedy to bez oporów, miałem ją zawsze, gdy miałem na to ochotę. Pamiętałem o niej przy każdej okazji.

W tym okresie występowała w różnych przebraniu, raz w bieli, innym razem czarna jak demon, a innym jeszcze raz we włoskim stylu. Najbardziej lubiłem ją w wydaniu mała czarna. Byliśmy nierozłączni.

Po latach przywiązania zaczęła mi szkodzić. Źle to wpływało na moją gastrykę, ale mimo to trudno mi było z niej zrezygnować. Nie wiem właściwie, czy to lata przywiązania, wiara w to, że jest mi potrzebna, ożywia mnie i daje energię na każdy dzień, czy to zwykła chęć delektowania się nią.

Chciałem z nią zerwać już kilka razy, ale wciąż do niej wracałem z nadzieją, że nie będzie na mnie źle działać.

Tym razem decyzja była nagła i zdecydowana. Nie zawahałem się jej powiedzieć: „Koniec z nami!” Skoro mi szkodzisz, musimy się rozstać. Została ze mną. Hmm, chyba to do niej nie dotarło, nadal stoi w tym samym miejscu. Ależ, co po niej się mam spodziewać. Przecież to tylko kawa.